Sun kasance a da ba a iya tabawa. Masu ƙarfi. Masu tsoro. Suna rayuwa cikin wadata inda dukiya ke biyan kowace buƙata, kuma jin daɗi na goge kowace wahala.

Sai ƙaddara ta kwace musu komai.

A cikin juyin hali guda mai zalunci, an jefa Zaadens cikin rayuwar da ba su taɓa tsammani ba, rayuwar da ta fi kama da azaba fiye da tsira. Ƙauye mai nisa. Babu jin daɗi. Babu daraja. Babu mafita. Abin da ya kamata ya karya su sai ya zama wani gwaji mai tsawo, mai matse zuciya.

Dare sun fi tsawo. Yunwa ta fi tsanani. Wulakanci ya zama ruwan dare.

Babu wani abu a rayuwarsu ta baya da ya shirya su ga wannan.

Ammar, wanda a da yake rayuwa sama da kowa, yanzu yana rawar jiki idan ya ga ƙazantaccen bayan gida mai cike da kwari. Tsoro ya riƙe shi sosai har ma da abu mafi sauƙi ya zama kamar mafarki mai firgitarwa. Mahir kuwa, da aka tilasta masa karɓar rayuwar da bai yarda da ita ba, yana yaƙi da raunin da ke shiga jikinsa da tunaninsa. Wahalarsu ba mai amo ba ce, shiru ce, mai ɗorewa, mara tausayi.

Ko numfashi ma ya bambanta a nan.

Mutanen ƙauyen, waɗanda suka saba da wahala, ba sa ganin wani abu na ban mamaki a cikin azabar da ke murƙushe Zaadens. Abin da ya zama al’ada a gare su, ya zama azaba ga sababbin. Hayaki na cika hancinsu da sunan kariya. Yunwa na tilasta musu shan ruwa marasa tsabta. Cututtuka na shigowa a hankali, kamar suna jiran lokacin da ya dace su kammala abin da ƙaddara ta fara.

Babu ceton da ke zuwa.

Amma duk da haka, a tsakiyar wannan rayuwa mai tsauri, wani abu mafi raɗaɗi ya fara girma, karɓuwa.

Jannah, mai rauni amma mai juriya, ta zama ƙarfin shiru da ke riƙe su tare. Juriya nata mai nutsuwa na tilasta sauran su fuskanci gaskiyar da ba za su iya guje mata ba. Wannan ita ce rayuwarsu yanzu. Ko za su tsira ko a’a ya dogara ne da yadda suke shirye su rasa wani ɓangare na kansu.

Don haka suka fara daidaitawa.

Mahir ya jefa kansa cikin aikin wahala, yana bin tsira da hannaye masu jini da girman kai da ke gushewa. Ammar yana riƙe da ƙaramin ƙarfin zuciya da ya rage masa, ana jan sa ta cikin tsoro ta hannun waɗanda suka fi fahimtar wannan sabuwar duniya. Mahaifinsu kuwa yana kallon komai, yana ɗauke da nauyin da bai kamata mutum ya ɗauka ba, yana fahimtar cewa soyayya kaɗai ba za ta iya kare iyalinsa ba kuma.

Kwanaki sun zama makonni. Makonni suka zama wani abu mafi nauyi.

Ƙaunar su na ƙara ƙarfi, amma haka ma raɗaɗi.

Ko lokutan ɗan jin daɗi suna zuwa da farashi. Soyayya na fara gina abin da wahala ta rusa, amma ba za ta iya goge gaskiyar da ke kewaye da su ba. Kowane murmushi na ɓoye gajiya. Kowane mataki gaba ana fafutukar ɗaukarsa da hawaye na shiru.

Suna mafarkin tserewa.

Zuwa birni. Zuwa wata dama. Zuwa wani abu da zai fitar da su daga wannan saukar a hankali.

Amma bege a nan mai rauni ne. Mai haɗari.

Domin yayin da suke ƙara nutsewa cikin wannan rayuwa, tana ƙara canza su. Kuma suna ƙara fahimtar cewa barin ta ba zai zama mai sauƙi kamar yadda suke zato ba.

Wannan ba labarin tsira kawai ba ne. Labari ne na asarar da ta ƙi warkewa, na tsoro da ba ya gushewa, da kuma fafutukar banza da ƙaddara mara gafara.

A ƙarshe, tambayar ba ita ce ko za su tsere ba.

Tambayar ita ce ko akwai wani abu da zai rage daga gare su idan sun yi hakan.