A cikin mafarkin, an nuna masa wata ƙaramar bishiya da ta tsiro, wato ta fito daga cikin ƙasa ta bayyana. A hankali bishiyar ta fara girma har ta zama babba kuma mai ƙarfi sosai. Asalin bishiyar daga gidansa na sarauta ta fito, amma daga baya sai ta ɓace. Bayan dogon lokaci, sai ta sake bayyana a fadar Sarki Jarwal, tana sare kawunan sojojinsa.

Ta kashe dukkansu, sannan ta ɗaure shi da rassanta. Saboda tsananin matsewar ɗaurin, sai ya suma. Da ya farka, sai ya tarar da kansa a tsakiyar harabar fada, yayin da duk mutanen gari suka kewaye shi suna kallonsa.

Sai bishiyar ta yi magana tana cewa:

"Ya mutanen Isnal, kuna son wannan azzalumin sarkinku ne, ko kuwa ba ku sonsa?"

Sai duk mutanen suka amsa da cewa:

"Ba ma sonsa, domin mun gaji da zaluncinsa."

Sai bishiyar ta ce:

"To ga shi nan, ku yi da shi yadda kuka ga dama."

Da mutanen suka ji haka, sai suka ɗauki duwatsu suka fara jifansa. Cikin ƙanƙanin lokaci suka rufe jikinsa gaba ɗaya da duwatsu, jini kuwa yana ta malala daga jikinsa.

Da mafarkin Sarki Jarwal ya kai wannan matsayi, sai ya yi wani irin mugun ihu mai firgitarwa.

A wannan lokacin yana kwance tare da ɗaya daga cikin matansa mai suna Kursu. Cikin firgici, Kursu ta farka ta rungume shi tana tambayarsa abin da ya faru. Sauran masu tsaron gidan ma suka ruga zuwa ɗakin.

Nan take Sarki Jarwal ya tashi ya sanya tufafinsa. Ya kalli masu tsaronsa da matarsa Kursu, amma bai ce komai ba. Dukkansu suka sunkuyar da kawunansu cikin girmamawa.

Sai Kursu ta ce:

"Ya Sarkin Sarakuna, me ya same ka? Na rantse da girman mulkinka, na tsorata ƙwarai da gaske, har ma kusan muka rasa cikin da nake ɗauke da shi."

Jarwal ya kalle ta, ya yi murmushi, sannan ya juya ga masu tsaronsa ya ce:

"Ku je ku kira mini Boka Zarbalu."

Nan da nan suka fita domin kawo shi, suka bar shi tsaye tare da matarsa.

Sai ya ce wa Kursu:

"Na yi wani mugun mafarki, irin wanda ban taɓa yi ba tun daga ranar da aka haife ni. Mafarkin ya firgita ni matuƙa, kuma yanzu ina cikin damuwa da tunanin abin da yake nufi."

Da Kursu ta ji haka, sai ta sauke numfashi cikin kwanciyar rai sannan ta fashe da dariya tana cewa:

"Ya Sarkin Sarakuna, kada ka bani dariya. Ashe mafarki ne kawai? Ni kuwa na ɗauka ka ga wani abu mai matuƙar ban tsoro.

Ashe akwai wani abu a duniya da zai iya tsoratar da kai? Ka tuna cewa a halin yanzu babu wani sarki a duk ƙasashen Larabawa da ya kai ka iko da ƙarfi."

Da Jarwal ya ji wannan yabo, sai ya yi wata irin dariya mai ƙarfi ya ce:

"Na rantse da sihiri, gaskiya ne abin da kika faɗa."

Da zarar ya gama magana, sai ga Boka Zarbalu ya bayyana.

Zarbalu ya sunkuyar da kansa cikin girmamawa ya ce:

"Ga ni nan, Ya Sarkin Duniya. Lafiya kuwa? Me ya sa aka kira ni a tsakiyar dare?"

Sai Jarwal ya ce:

"Lafiya kuma? Ka san ban taɓa kiranka a irin wannan lokaci ba. Ruwa ba ya tafasa ba tare da dalili ba."

Daga nan Jarwal ya ba Boka Zarbalu labarin mafarkin gaba ɗaya.

Da Zarbalu ya ji labarin, sai ya yi shiru na ɗan lokaci. Bayan haka ya sauke numfashi, ya ɗaga kansa ya kalli Sarki Jarwal ya ce:

"Ya Sarkin Sarakuna, idan ba za ka damu ba, ina so ka zo tare da ni zuwa kogon sihirina, domin in yi cikakken bincike sannan in bayyana maka ainihin fassarar mafarkinka."

Ba tare da gardama ba, Sarki Jarwal ya amince da wannan shawara.

Nan take suka bar fadar, aka kawo musu keken doki. Suka yi tafiya zuwa bayan gari, inda kogon sihirin Boka Zarbalu yake.

Kogon wani babban kogon baƙin dutse ne mai zurfi da tsayi ƙwarai. Ba shi da wata ƙofa ta shiga, domin an rufe shi da manyan duwatsu kamar ba a taɓa shiga cikinsa ba.

Baya ga Boka Zarbalu, babu wanda ya taɓa shiga wannan kogo, sai aljaninsa mai suna Zamzanu.

Zamzanu wani mashahurin baƙin aljani ne da ya yi suna a duk duniya a wancan zamani. Ya shahara saboda gagarumin jikinsa da kuma ƙarfin da yake da shi. Duk aljanu, maza da mata, Musulmai da waɗanda ba Musulmai ba, suna tsoronsa ƙwarai.